24. !

دلتنگی

           همرامه

                     تنهایی

                              نزدیکه

                                        من بی تو

                                                     تا دنیا

                                                             تاریکه

                                                                      میترسم.

23. گاهی آدمها از شکلات 100 درصد هم تلخ ترند!

گاهی آدمها، مخصوصا گاهی نزدیکترینهاشون به آدم، درست وقتی که می تونن نوش دارو باشن، درست وقتی که می تونن به جانت شیرینی بریزند، زهر میشن به کامت و نفست رو تنگ می کنن، گاهی با حرفهاشون طناب می بافن دور گردنت، گاهی آدمهایی که بالای گود نشستن و فکر می کنن تو که تو گودی در بحر نعمتی و اونا دستشون کوتاهه، گاهی این آدمها مخصوصا نزدیکترینهاشون به آدم، خواسته یا ناخواسته گاهی چقدر غم به دلت می ریزن

وقتی به خودت نگاه می کنی حس می کنی تمام عمر خواستی خار به پاشون نره، خواستی سپر بلاشون تو خوشی و ناخوشی باشی، خواستی دنیات نباشه ولی اونا باشن و شاد باشن، که نفسشون از جای گرم در بیاد و کامشون شیرین باشه و یهو همونا چقدر تلخت می کنن و یهو یخ میکنی و میشکنی

دلم عین این آسمون برفی گرفته و می خواد بباره ولی یاد یه حرفی می افتم که چند سال پیش تو روزی که دلم خیلی از دنیا گرفته بود شنیدم "خوش به حال خاله ا. همیشه داره می خنده" و نمی دونست که خاله حتی وقتی دلش گریه می کنه هم می خنده، حتی بیشتر و بیشتر از همیشه می خنده

به اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند 
يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند
نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار 
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند
دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند 
گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم 
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند
چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات 
برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند 
نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست 
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند” 
"هوشنگ ابتهاج"

22. وقتی دلگیرم و تنهااااا

خوب گویا فقط وقتی دلگیرم و تنها و وقتی غربت تموم دنیا از دریچه قشنگه! چشم روشنم!! می باره، میام اینجا سر می زنم، یه جورایی شده سنگ صبورم، خوبیش اینه که می دونم اینجا رو غیر از خودم و معدود دوستانی که آدرسم رو دارن کسی دیگه نمی خونه و اگر هم میخونه نمی دونه کی پشت این کلمات نشسته و این خیلی خوبه، خوبه آدم توی این دنیای بزرگ در هم برهم یه جایی رو داشته باشه که فقط مال خودش و لحظه های خاص خودش باشه، البته یه نفر دیگه هم اینجا رو می خونه که دوستمه ولی فکر می کنه دشمنه، ولی به هر حال دوست دارم بدونه با همه خوب و بدیهایی که گذشته، ولی من هنوز دوست می دونمش و براش بهترینها رو از خدا می خوام، برای همه همین رو می خوام